قلم در دست گرفتن و نوشتن سخت است اما وقتی جناب مدیر وبلاگ از ما دعوت به همکاری کرده که وقایع کلاس را به تحریر در آوریم چاره ای نیست ..........
یادم می اید از روزگاری پیش که در بخش emergency مشغول علم اموزی بودیم و در پرونده ها غرق شده بودیم و نمی دانستیم دست خط میخی پرستاران و پزشکان را چگونه به تحلیل بکشیم که ناگاه صدای استاد ما را فرا خواند به مشاهده سوچور بیمار بخت بر گشته ای که موش آزمایشگاهی ما شده بود. استاد گرام با رعایت تمام نکات استریل شروع کرد و از یکی از آقایان محترم گروه درخواست مشارکت و تعاون به عمل آورد، ایشان با سرعتی زیاد مثل زی زی گولو حاضر شد و ژستی چون تکنیسین های اتاق عمل گرفته و مسرور از این همه مفید بودن و سوگولی استاد واقع شدن ایستاده و شروع به چیدن نخ های بعد از سوچور کرد.........
خلاصه آخرین سوچور بر خلاف باور ما بانخ بسیار کمی که در دست استاد بود به انتها رسید و حالا همه چیز آماده بود برای اینکه یک خسته نباشید جانانه به این همکلاسی جوگیرمان بگوییم که ناگهان......................چیدن ایشان همانا و رسوا شدن همانا...................
بله، ایشان گره را با هنر مندی چیده و نگاه ها به هم گره خورده بود از تعجب.
حتم دارم استاد می خواست آنچنان پس گردنی را نثار او کند که به بخش جراحی منتقل شود اما چون دستکش استریل داشت حیفش آمد و ما هم چون شرع اجازه نمی داد این کار را نکردیم.
بله، ایشان گره را با هنر مندی چیده و نگاه ها به هم گره خورده بود از تعجب.
حتم دارم استاد می خواست آنچنان پس گردنی را نثار او کند که به بخش جراحی منتقل شود اما چون دستکش استریل داشت حیفش آمد و ما هم چون شرع اجازه نمی داد این کار را نکردیم.
"به امید روزی که اعتماد بنفس بعضی آقایون از سقف کنده شود"
تاريخ : 1391/7/18 | 12:32 | نویسنده : سجاد شیخ پور |
.: Weblog Themes By Pichak :.
