دایی هوشنگ کِ در بخش عفونی بیمارستان امام بستری بودن یِ گروه از پرستارا(دانشجوی ترم صفری) ب سرکردگی خانم مقبلی بِ بالین دایی هوشنگ حاضر شده و طبق روایات بدست آمده از دیگر مراجع حاضر در جمع چنان بِ خود میبالیدن کِ گویا (بلا نصبت یانگوم) هستند.
 پرستاری خبره کِ از دور شاهد ماجرا بود دلش بِ حال این طفل معصومان میسوزد و یِ دونه آنژیو کِ اونم خودش با هزاران مکافات تک زده بود از جیبش در میاره و تقدیم استادشون میکنه و میگه عوضش کنید.
 استاد ک ظاهرا ذوق زده شده بود نگاهی بِ شاگرداش میندازه و ی درشتشو نهَ نهَ نهَ ببخشید لاغرشو جدا میکنه (کِ از من بپرسی دستشم حتی ب ماهیتابه نخورده بود) جدا میکنه و آنژیو رو در دستان نی قلیونیش قرار میده.
 کارآموز بادی بِ حجم 25 سی سی در ششهایش جریان میده و با اطمینان ب بالین دایی هوشنگ حاضر مشه و بعد کلی شخم زدن بالاخره یِ مویرگ پیدا میکنه و سر آنژیو رو چنان فرو میبره کِ داد دایی هوشنگ بِ گوش آقای شمسی واقع در اتاق عمل میرسه و ایشون میگه:من کِ تهران بودم .......
 کارآموز بعد از جیغ دایی آنچنان میلرزید و وا رفته بود کِ نزدیک بود دایی رو حسابی پنچر کنه،در اینجا بود کِ یک دوست وفادار و کارکشته بِ نجاتش اومد و آنژیو رو با چنان مهارتی وصف ناشدنی در رگهای دایی هوشنگ جریان ساخت ک نمیدونم چرا یِ سرش رفته بود تو دست خودش،ی خبرنگارم ک همونجا حاضر بود ب ننجونم میگه:دیدی بازم نیدل استیک شدش!!!
 در همون لحظه دایی شک آنافیلاکسی میکنه و پلپَتَک کنان لگدی نثار آن دو(لرل و هاردی) میکنه و جون میده.
 پس از پیگیری زیاد،مرگ دایی هوشنگو طبیعی اعلان میکنن و مارو در کف یِ دیه جانانه میگذارن.
 بِ امید آن روز کِ هیچ کسی بدست این جلادان گرفتار نیاید.