بنده یکی از بندگان بدبخت خدا هستم ک از بدی روزگار افتاده ام وسط ی مشت خل و چل ک تفاوت بین سکوت و فریاد رو درک نمی کنند ؛ اشکالی نداره خرده نمی گیرم خواست خداست دیگه !!

امّا دردم ... (بقیه در ادامه مطلب)

دردی نیست جز تنهایی ...

نه اون تنهایی ک کسی کنارت نباشه و نه اون تنهایی ک کسی درکت نکنه و نه اون تنهایی ک هیشکی دوستت نداشته باشه و نه اون تنهایی ک خدا نداشته باشی و نه اون تنهایی ک شیطان دوستت باشه و نه اون تنهایی که غریبه باشی و نه اون تنهایی ک معنای خود کلمه تنها باشی ...

دارم از چیزی صحبت میکنم ک درکش سخته ؛ من از تنهایی میگم ک در آن دیگه صدای دوستان ، صحبت های استاد ، نکات ریز اخبار ، نصایح تلخ پدر ، عصبانیت های مادر ، دروغ های تلویزیون ، صوت قرآن ، لبخند هم کلاسی ، تعارف بی دلیل ، تکه پرانی های کوچه بازار ، ازدواج نزدیکان ، مُردن کناری  ...

خب همه اینها عللی هستن برای معلولی خاص , معلولی ک باعث میشه آدم دیگه آدم نباشه ، منظورم این نیست ک آدم ب ی حیوون درنده تبدیل بشه بلکه اون آدمی نباشه ک رفتار میکنه .

تنهایی یعنی شعری ک فقط میتونی واسه خودت بگی و فقط  خودت بشنوی , یعنی اشکی ک فقط خودت مزشو میچشی , یعنی حالت از حرف زدن بهم بخوره , یعنی مادری ک معنای بودنت رو نفهمد , و پدری ک دستانش صورتت را فقط بلد است رنگ سرخ کند.

اینها سخنان من نیست ...