توی بخش،کارآموزی کتُپ کتُپ کنان (راه رفتن با کفش پاشنه بلند) با ی مریض بدحال مواجه میشه و بیمار بخت برگشته طلب یاری و کمک میکنه!

کارآموز چشم غره ای نثار بیمار میکنه ک پشم و پتالاش (موهاش) سیخ میشه، شکمش دچار اسپاسم و صدائی گوش نواز از خودش ول میده.

بیمار کناری ک اتفاقا آسم داشته با استنشاق بوی خوشبوی نسیم شمال ک از طرف تخت کناری وزیدن میکنه دچار تاکی پنه میشه و غزل حافظ و سعدی و مولانا و ... رو میخونه.

ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي کرد بهت چي گفت ؟

جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم .

تو تنها نيستي . توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري،

قلب ميزارم که جا بدي،

اشک ميدم که همراهيت کنه،

و مرگ که بدوني برميگردي پيشم

• → صفحه بعد
• صفحه قبل ←